سرطان پوست

//سرطان پوست

سرطان پوست

سرطان پوست

سرطان پوست

سرطان پوست یا رشد غیر طبیعی سلول های پوست، اغلب به دلیل قرارگرفتن زیاد در معرض آفتاب ایجاد می شود.

سرطان پوست شایعترین نوع سرطان است که حتی می تواند در مناطقی از پوست رخ دهد که به طور معمول در معرض نور خورشید نیست.

سرطان پوست  شامل سه نوع اصلی

  • کارسینوم سلول پایه ایی،
  • کارسینوم سلول سنگفرشی
  • و ملانوم می باشد.

خطر ابتلا به سرطان پوست را می توان با اجتناب از قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش (UV) کاهش داد.

همچنین بررسی تغییرات پوست می تواند در تشخیص سرطان پوست در مراحل اولیه کمک کند. تشخیص زودهنگام سرطان پوست امکان موثرترین روش در درمان سرطان پوست را می دهد.

عواملی که احتمال ابتلا به سرطان پوست را افزایش می دهند:

  • پوست روشن: بدون در نظر گرفتن رنگ پوست تمام افراد می توانند به سرطان پوست مبتلا شوند. با این حال، داشتن رنگدانه کمتر (ملانین) در پوست محافظت کمتری در مقابل اشعه ماوراء بنفش ایجاد می کند.
  • سابقه ی آفتاب سوختگی: داشتن یک یا چند زگیل ناشی از آفتاب سوختگی در کودکی یا نوجوانی، خطر ابتلا به سرطان پوست را در بزرگسالی افزایش می دهد. آفتاب سوختگی در بزرگسالی نیز از عوامل خطر است.
  • قرار گرفتن بیش از حد در معرض آفتاب: در معرض نور خورشی قرار گرفتن به طور مداوم منجر به افزایش احتمال ابتلا به سرطان پوست می شود.
  • برنزه شدن با دستگاه سولاریوم نیز به طور قابل توجهی خطر سرطان پوست را افزایش می دهد.
  • مناطق آفتابی یا مرتفع: افرادی که در آب و هوای گرم و آفتابی زندگی می کنند در معرض نور خورشید بیشتری هستند.

زندگی در ارتفاعات بالاتر، که در آن نور خورشید قوی است، همچنین شما را به تابش بیشتر نزدیک می کند.

  • سابقه خانوادگی سرطان پوست. در صورت ابتلای یکی از اعضای خانواده ی فرد به سرطان پوست ، فرد بسیار مستعد ابتلا به این نوع سرطان است.
  • سیستم ایمنی ضعیف. سیستم ایمنی ضعیف خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش می دهند. از جمله افرادی که حامل ویروس اچ آی وی / ایدز هستند و یا افرادی که پس از پیوند عضو از داروهای سرکوب کننده ی سیستم ایمنی استفاده می کنند.
  • قرار گرفتن بیش از حد در معرض اشعه ایکس به منظور درمان بیماری های پوستی همچون اگزما و آکنه، ممکن است خطر ابتلا به سرطان پوست، به ویژه کارسینوم سلول های بنیادی را افزایش دهد.
  • قرار گرفتن در معرض مواد خاص: قرار گرفتن در معرض مواد خاصی نظیر آرسنیک خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش می دهد.
  • سیگار کشیدن.
  • مصرف الکل.

پیشگیری از سرطان پوست:

  • اجتناب از قرارگرفتن در معرض نور خورشید بویژه در اواسط روز که تابش های نور خورشید بسیار نفوذپذیر و قوی هستند.
  • استفاده از کرم ضد آفتاب.
  • پوشیدن لباس های محافظت کننده در مقابل نور خورشید.
  • اجتناب از دستگاه های سولاریوم به منظور برنزه کردن پوست.
  • آگاه بودن نسبت به استفاده از داروهایی که حساسیت پوست به نور را افزایش می دهد.
  • بررسی مداوم پوست و مراجعه به پزشک در صورت مشاهده ی هر گونه ناهنجاری در پوست.

روش های درمانی سرطان پوست:

فریز کردن:

فریز کردن بافت های سرطانی از طریق هیدروژن مایع منجر به مرگ سلول های سرطانی می شود.

این روش برای درمان سرطان هایی که بسیار سطحی هستند و هنوز به بخش های زیرین پوست نفوذ نکرده است.

در این فرایند باید دقت شود تا از آسیب به عصب که منجر به از دست رفتن حس در منطقه درمان می شود اجتناب کرد.

برداشت بافت:

جراح از طریق جراحی بافت سرطانی و قسمتی از بافت سالم اطراف آن را بر می دارد و با این روش مانع گسترش سلول های سرطانی می شود. این روش معمولا برای ضایعات بزرگ استفاده می شود.

جراحی ماز:

در این نوع جراحی همزمان با برداشتن بافت به آزمايش آن مي پردازند، از اینرو موجب می شود بافت هاي سالم تا حد امکان کمتر آسيب ببینند.

اين نوع جراحی در نواحي مهم و قابل دیدن بدن همچون بيني، گوش و پلک ها صورت می گیرد.

به علاوه ، از آنجایی که نمونه برداري و ارزيابي همزمان انجام مي شود، برش و بازسازي می تواند همزمان انجام شود.

: ED&C

Electrodessication and curettage عموما برای برداشت سلول های سرطانی سطحی استفاده می شود.

در این روش جراح سطح سرطان پوست را با استفاده از ابزاری خراش دهنده به نام curette بر می دارد و سپس با استفاده از سوزنی الکتریکی سرطان را خشک کرده، سلول های سرطانی را می کشد و خونریزی را کنترل می کند.

در روشی مشابه بعد از ایجاد خراش با استفاده فریز کردن و نیتروژن مایع ضایعات سرطانی از بین می رود. ED&C می تواند پوسته پوسته یا ترشحاتی را به جا بگذارد که ظرف چهار تا شش هفته درمان خواهد شد.

پرتو درمانی:

پرتودرمانی با استفاده از پرتوهای انرژی قدرتمند مانند اشعه ایکس برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود.

پرتودرمانی هنگامی انجام می شود که بافت سرطانی به طور کامل در طول جراحی قابل برداشت نباشد.

شیمی درمانی:

در شیمی درمانی، برای کشتن سلول های سرطانی از داروهای خاصی استفاده می شود. برای سرطان های سطحی پوست، کرم ها یا لوسیون هایی حاوی عوامل ضد سرطان می توانند به طور مستقیم به پوست اعمال شوند.

شیمی درمانی سیستمیک می تواند برای درمان سرطان های پوستی که به سایر قسمت های بدن گسترش یافته است استفاده شود.

درمان فوتوداینامیک:

این درمان سلول های سرطانی پوست را با ترکیبی از نور لیزر و داروهایی که سلول های سرطانی را حساس به نور می کنند انجام می شود.

توسط |۱۳۹۷-۶-۱ ۱۱:۲۸:۳۶ +۰۰:۰۰۱ام شهریور, ۱۳۹۷|دسته‌ها: سرطان|برچسب‌ها: , , |بدون دیدگاه

درباره نویسنده:

دیدگاه خود را بنویسید

طراحی سایت