ناباروری

ناباروری

ناباروری

ناباروری 

هرگاه زن و شوهری در سن باروری ۱۲ ماه پس از ازدواج با وجود فعالیت جنسی طبیعی و بدون استفاده از روش‌های پیشگیری، بچه‌دار نشوند یکی از زوجین دچار ناباروری است. ناباروری در انسان می‌تواند منشأ پدری مانند واریکوسل و آزواسپرمی داشته باشد یا منشأ مادری مانند سندرم ترنر، آژنزی تخمدان، سندرم آشرمن.

باید توجه داشت که ناباروری به معنی عدم تولید گامت نیست بلکه عدم توان تولد نوزاد زنده را گویند مثلاً در مردان بیماری کم‌نطفگی می‌تواند علت باشد، یا پس از انجام وازکتومی فرد اسپرم تولید می‌کند ولی در عمل نمی‌تواند بچه دار شود. مشابه این حالت در زنان نداشتن مادرزادی رحم و نیز پس از انجام عمل قطع لوله‌های فالوپ است.

ناباروری از عوامل زن حدود یک سوم از زمان و عوامل مردانه حدود یک سوم از زمان است. علت ناشناخته یا ترکیبی از عوامل مرد و زن در موارد باقیمانده است.

تشخیص علت ناباروری زنان می تواند دشوار باشد. درمان های زیادی وجود دارد که به علت ناباروری بستگی دارد.

بسیاری از زوجهای نابارور تصور می کنند که یک کودک بدون درمان است. پس از تلاش برای باردار شدن به مدت دو سال، حدود 95 درصد از زوج ها موفق به انجام آن هستند.

احتمال وجود ناباروری و شروع درمان بستگی به سن فرد دارد:

سن 35 سالگی: اغلب پزشکان توصیه می کنند که در این سن قبل از انجام هرگونه آزمایشات ناباروری و یا تلاش برای درمان، حداقل یک سال تلاش برای بارداری داشته باشند.

اگر سن فرد بین 35 تا 40 سال است. پس از شش ماه تلاش برای بارداری و عدم باردار شدن به پزشک مراجعه کنید.

اگر فرد بیش از 40 سال سن داشته باشد، پزشک می تواند سریعا آزمایش ها و یا درمان را شروع کند.

علل ناباروری:

عدم تخمک گذاری: چرخه قاعدگی بیش از حد طولانی (35 روز یا بیشتر)، خیلی کوتاه (کمتر از 21 روز)، نامنظم یا عدم چرخه قاعدگی می تواند به این معنی باشد که بدن فرد مرحله ی تخمک گذاری ندارد.

تخمک‌های ضعیف که توانایی باروری ندارند.

آندومتریوز: وجود غدد آندومتریال و استرومای رحم در بیرون از آندومتر و عضله رحم است. لگن شایعترین محل آندومتریوز است. در این بیماری بافت اندومتر (مخاط رحم) پرکار در بیرون از محل اصلی (رحم) پایه ریزی می‌شود. این بافت می تواند در لگن ایجاد شود که در این قسمت، تخمدان‌ها (در نزدیک ۴۰ درصد موارد) بیش از دیگر اندام‌ها گرفتار اندومتریوز می‌شوند؛ بنابراین همزمان با پریود خانم‌ها این نقاط خونریزی می‌کنند که در نتیجه دشواری‌های فراوانی برای فرد به‌وجود می‌آید. رایج‌ترین آنها درد موقع پریود ماهانه یا نازایی و دردهای مزمن لگنی می‌باشد،

سندروم تخمدان پلی کیستیک: به دلیل وجود تخمدان‌های بزرگ محتوی تعداد زیادی کیست کوچک (در اغلب زنان مبتلا و نه در همه) است که در لایه بیرونی هر تخمدان قرار گرفته‌است،

آسیب و انسداد لوله‌های رحمی (فالوپی): انسداد لوله های فالوپی از رسیدن اسپرم ها به تخمک جلوگیری می کند. که می تواند ناشی از بیماری های عفونی، جراحی های پیشین لگن و شکم و یا عفونت های ناحیه ی لگن باشد.

حساسیت به اسپرم،

مشکلات بارداری غیرقابل توجیه و مشکلات بارداری مرکب که برای هر یک از این عوامل راه‌حل‌هایی وجود دارد.

مراحل فرآیند بارداری عبارتند از:

  1. یکی از دو تخمدان یک تخمک بالغ را آزاد کند.
  2. تخمک توسط لوله فالوپی برداشته شود.
  3. اسپرم به داخل دهانه ی رحم، رحم و سپس لوله فالوپی رحم منتقل می شود تا با تخمک لقاح کند.
  4. تخمک لقاح شده از داخل لوله فالوپی به رحم منتقل می شود.
  5. تخمک لقاح شده درون رحم جایگذاری می شود و رشد می کند.

عواملی که با افزایش احتمال ناباروری همراه هستند:

سن: کیفیت و کمیت تخمک ها با افزایش سن شروع به کاهش می کند. بعد از سن سی سالگی میزان سرعت فولیکول ها کم و در نتیجه و تخمک هایی با کیفیت کمتر تولید می شود. این موضوع باروری را دشوار و خطر سقط جنین را افزایش می دهد.

سیگار کشیدن: علاوه بر آسیب دهانه رحم و لوله های فالوپی، سیگار کشیدن خطر ابتلا به سقط جنین و حاملگی خارج رحمی را افزایش می دهد. همچنین باعث می شود تخمین زده شده است که تخمک ها قبل از بالغ شدن از تخمدان ها خارج شوند. قبل از شروع دوره ی درمان باروری، سیگار کشیدن را متوقف کنید.

وزن: وزن بالا به طور قابل توجهی بر تخمک گذاری طبیعی تاثیر می گذارد. به دست آوردن شاخص توده بدنی سالم (BMI) تخمک گذاری و احتمال حاملگی را افزایش می دهد.

روابط جنسی: عفونت های منتقل شونده از طریق روابط جنسی مانند عفونت کلامیدیا و سوزاک ممکن است به لوله های فالوپ آسیب برساند. روابط جنسی محافظت نشده خطر ابتلا به عفونت را افزایش می دهد که ممکن است باعث مشکلات باروری شود.

الکل: مصرف الکل با کاهش احتمال باروری همراه است.

شیوه های درمان ناباروری:

  • مصرف هورمون ها برای درمان عدم تعادل هورمون های دخیل در باروری، اندومتریوز یا کوتاه بودن دوره ی قاعدگی،
  • مصرف دارو برای تحریک تخمک گذاری،
  • استفاده از مکمل ها به منظور افزایش باروری،
  • مصرف آنتی بیوتیک ها برای درمان عفونت های مشکل زا،
  • داشتن جراحی جزئی برای از بین بردن انسداد یا بافت های اسکار لوله های فالوپی، رحم یا ناحیه لگن.
توسط |۱۳۹۷-۵-۲۱ ۱۲:۱۲:۱۳ +۰۰:۰۰۲۱ام مرداد, ۱۳۹۷|دسته‌ها: مادر و کودک|برچسب‌ها: , |بدون دیدگاه

درباره نویسنده:

دیدگاه خود را بنویسید

طراحی سایت