هپاتیت C

هپاتیت C

هپاتیت C

هپاتیت C

هپاتیت C یک عفونت ویروسی است که سبب التهاب کبدی می شود و گاهی اوقات باعث آسیب جدی کبد می شود.

ویروس هپاتیت  C (HCV) از طریق خون آلوده گسترش می یابد.

تا همین اواخر، درمان هپاتیت C نیازمند تزریقات هفتگی و داروهای خوراکی بود که بسیاری از افراد مبتلا به HCV انجام نمی دادند.

امروزه HCV مزمن معمولا داروی خوراکی است که هر روز برای دو تا شش ماه مصرف می شود.

با این حال، حدود نیمی از افراد مبتلا به HCV نمی دانند که آلوده شده اند،

عمدتا به این دلیل که هیچ علامتی ندارند، که ممکن است چندین دهه به نظر برسد.

به همین دلیل، مراکز کنترل و پیشگیری از بیماریهای ایالات متحده یک بار آزمایش خون را برای همه در معرض خطر ابتلا به عفونت توصیه می کنند.

علایم ابتلا به ویروس هپاتیت  C

  • خونریزی
  • کبودی
  • خستگی
  • اشتهای کم
  • حالت تهوع و استفراغ مداوم
  • تغییر رنگ پوست و چشم (زردی)
  • ادرار تیره رنگ
  • خارش پوست
  • ایجاد مایع در شکم (آسیت)
  • تورم در پاها
  • کاهش وزن
  • سردرگمی، خواب آلودگی و بی حس بودن (آنسفالوپاتی کبدی)
  • رگ های خونی عنکبوتی روی پوست (آنژیوم عنکبوتی)

عفونت مزمن هپاتیت C با یک مرحله حاد شروع می شود. که البته هپاتیت C معمولا در مرحله حاد تشخیص داده نمی شود زیرا به ندرت علایم ایجاد می کند.

وقتی علائم و نشانه ها وجود دارد، ممکن است شامل زردی همراه با خستگی، حالت تهوع، تب و درد عضلانی باشند.

علائم حاد یک یا سه ماه پس از قرار گرفتن در معرض ویروس ظاهر می شوند و دو هفته تا سه ماه ادامه می یابد.

عوارض ناشی از ابتلا به ویروس هپاتیت C

  • سیروس کبدی (زخم کبدی): بعد از 20 تا 30 سال عفونت کبدی ناشی از هپاتیت C، کبد فرد دچار سیروس می شود که منجر به اختلال در عملکرد آن می شود.
  • سرطان کبد: تعداد کمی از افراد مبتلا به هپاتیت C دچار سرطان کبد می شوند.
  • نارسایی کبد: سیروس کبدی در مرحله ی پیشرفته منجر به از کار افتادن کبد می شود.

روش های پیشگیری از ابتلا به هپاتیت C

  • عدم استفاده از داروهای غیرقانونی، به ویژه اگر روش استفاده از آنها تزریقی باشد.
  • اگر بخواهید از سوراخ کردن یا تاتو استفاده کنید، یک مکان معتبر را انتخاب کنید.

در مورد نحوه تمیز کردن تجهیزات از قبل سوال کنید.

اطمینان حاصل کنید که کارکنان از سوزن های استریل استفاده می کنند.

  • ارائه خدمات جامع کاهش آسیب به افرادی که مواد مخدر مصرف می کنند از جمله تجهیزات تزریقی استریل رایگان.
  • آزمایش هپاتیت B و C در افرادی که قصد اهدای خون دارند(و همچنین HIV و سیفلیس)؛
  • آموزش پرسنل بهداشتی
  • ترویج استفاده صحیح از کاندوم.

احتمال ابتلا به ویروس هپاتیت C در صورت تجربه موارد زیر افزایش می یابد:

  • کارمندان مراکز مراقبت بهداشتی که در معرض خون آلوده هستند، که ممکن است یک سوزن آلوده پوست را سوراخ کند.
  • مصرف کنندگان مواد مخدر غیرقانونی که با تزریق یا استنشاق این عمل را انجام می دهند.
  • در صورت مبتلا بودن به ویروس اچ آی وی (HIV).
  • تاتو یا پیرسینگ در محیط های آلوده و با استفاده از وسایل وتجهیزات غیراستریل.
  • دریافت خون یا پیوند عضو قبل از سال 1992.
  • دریافت فاکتورهای لخته کننده ی خون قبل از سال 1987.
  • درمان های همودیالیز برای مدت زمان طولانی.
  • انتقال از زن مبتلا به عفونت هپاتیت C به نوزاد.

روش های بررسی کبد:

غربالگری: غربالگری از طریق آنتی بادی ویروس هپاتیت C

بایوپسی (نمونه برداری) کبدی: به طور معمول با استفاده از هدایت سونوگرافی انجام می شود.

این آزمون شامل قرار دادن یک سوزن نازک از طریق دیواره شکم برای حذف یک نمونه کوچک از بافت کبدی برای آزمایش آزمایشگاهی است.

تصویر برداری (MRE): جایگزینی برای بایوپسی کبدی MRE است.

ترکیبی از تکنولوژی تصویربرداری رزونانس مغناطیسی با الگوهای ایجاد شده توسط امواج صوتی است که از کبد خارج می شود و یک تصویر نشان دهنده شیب سختی در کبد را ارایه می دهد.

بافت کبدی قوی نشان دهنده وجود فیبروز یا زخم کبدی در نتیجه هپاتیت مزمن C است.

الاستوگرافی: یکی دیگر از تست های غیر تهاجمی که نوعی سونوگرافی است.

ارتعاشات را به کبد منتقل می کند و سرعت انشعاب آنها از طریق بافت کبدی را برای تخمین سختی آن اندازه گیری می کند.

روش های درمانی هپاتیت C

استفاده از داروهای ضد ویروس هپاتیت C:

  • عفونت هپاتیت C با داروهای ضد ویروس هپاتیت به منظور پاکسازی بدن از ویروس انجام می شود.

هدف درمان این است که ویروس هپاتیت C در بدن شما حداقل 12 هفته پس از اتمام درمان، وجود نداشته باشد.

  • اخیرا پژوهشگران پیشرفت قابل توجهی در درمان هپاتیت C با استفاده از داروهای جدید ضد ویروسی «مستقیم»، گاهی اوقات در ترکیب با موجودات انجام داده اند.

و افراد نتایج بهتر، عوارض جانبی کمتر و زمان درمان کمتر را تجربه کرده اند (بعضی ها کمتر از هشت هفته هستند).

انتخاب داروها و طول درمان بستگی به ژنوتیپ هپاتیت C، وجود آسیب های موجود در کبد، سایر شرایط پزشکی و درمان های قبلی دارد.

  • با توجه به سرعت تحقیق، توصیه های مربوط به داروها و رژیم های درمان به سرعت در حال تغییر است.

بنابراین بهترین است که در مورد گزینه های درمان خود را با یک متخصص صحبت کنید.

پیوند کبد:

  • اگر عفونت مزمن هپاتیت C عوارض جدی را ایجاد کرده باشد، پیوند کبد از مهمترین گزینه های درمانی می باشد.

در طی پیوند کبد، جراح کبد آسیب دیده را از بین می برد و آن را با یک کبد سالم جایگزین می کند.

اکثر کبد پیوند خورده از اهداکنندگان مرحوم می آیند، هرچند تعداد کمی از اهدا کنندگان زنده هستند و بخشی از کبد خود را اهدا می کنند.

  • در اکثر موارد پیوند کبد به تنهایی هپاتیت C را درمان نمی کند.

احتمال دارد که این عفونت مجددا بازگشت یابد و درمان با داروهای ضد ویروسی برای جلوگیری از آسیب به کبد پیوند شود.

مطالعات متعدد نشان داده است که رژیم های جدید ضد ویروسی مستقیم در درمان پس از پیوند هپاتیت C موثر هستند.

واکسیناسیون:

  • اگر چه واکسن برای هپاتیت C وجود ندارد، اما ممکن است پزشک توصیه کند که واکسن هایی را برای مقابله با ویروس های هپاتیت A و B دریافت کنید.
  • که این واکسن ها ویروس های جداگانه هستند که می توانند آسیب کبدی را ایجاد کرده و دوره هپاتیت مزمن C را پیچیده تر کنند.
توسط |۱۳۹۷-۵-۲۳ ۰۷:۰۹:۴۹ +۰۰:۰۰۲۳ام مرداد, ۱۳۹۷|دسته‌ها: بیماری های خاص|برچسب‌ها: |بدون دیدگاه

درباره نویسنده:

دیدگاه خود را بنویسید

طراحی سایت